| مگر نسیم سحر بوی زلف یار منست | که راحت دل رنجور بی‌قرار منست | |
| به خواب درنرود چشم بخت من همه عمر | گرش به خواب ببینم که در کنار منست | |
| اگر معاینه بینم که قصد جان دارد | به جان مضایقه با دوستان نه کار منست | |
| حقیقت آن که نه درخورد اوست جان عزیز | ولیک درخور امکان و اقتدار منست | |
| نه اختیار منست این معاملت لیکن | رضای دوست مقدم بر اختیار منست | |
| اگر هزار غمست از جفای او بر دل | هنوز بنده اویم که غمگسار منست | |
| درون خلوت ما غیر در نمی‌گنجد | برو که هر که نه یار منست بار منست | |
| به لاله زار و گلستان نمی‌رود دل من | که یاد دوست گلستان و لاله زار منست | |
| ستمگرا دل سعدی بسوخت در طلبت | دلت نسوخت که مسکین امیدوار منست | |
| و گر مراد تو اینست بی مرادی من | ||
| تفاوتی نکند چون مراد یار منست | ||