| اگر به بندگی ارشاد میکنیم ترا | اشارهای است که آزاد میکنیم ترا | |
| تو با شکستگی پا قدم به راه گذار | که ما به جاذبه امداد میکنیم ترا | |
| درین محیط، چو قصر حباب اگر صد بار | خراب میشوی، آباد میکنیم ترا | |
| ز مرگ تلخ به ما بدگمان مشو زنهار | که از طلسم غم آزاد میکنیم ترا | |
| فرامشی ز فراموشی تو میخیزد | اگر تو یاد کنی، یاد میکنیم ترا | |
| اگر تو برگ علایق ز خود بیفشانی | بهار عالم ایجاد میکنیم ترا | |
| مساز رو ترش از گوشمال ما صائب | ||
| که ما به تربیت استاد میکنیم ترا | ||