شعر تصادفی  |  فال (حافظ، سعدی، مولانا، عطار، صائب)  |  جستجو  |  لینک دائمی  |  نسخه مناسب چاپ

صفحه اصلی --> مولوی --> دیوان شمس --> ترجیعات --> چهل و سوم

ای آنک پای صدق برین راه می‌زنی		دو کون با توست، چو تو همدم منی
هیچ از تو فوت نیست، همه با تو حاضرست		ای از درخت بخت شده شاد و منحنی
هر سیب و آبیی که شکافی به دست خویش		بیرون زند ز باطن آن میوه روشنی
زان روشنی بزاید یک روشنی نو		از هر حسن بزاید هر لحظه احسنی
بر میوها نوشته که زینها فطام نیست		بر برگها نبشته، ز پاییز، ایمنی
ای چشم کن کرشمه، که در شهره مسکنی		وی دل مرو ز جا، که نکو جای ساکنی
بسیار اغنیا چو درختان سبز هست		این نادره درخت ز سبزی بود غنی
بس سنگ یک منی ز سر کوه درفتد		آن سنگ کوه گردد، کو، رست از منی
زیرا که هر وجود همی ترسد از عدم		کندر حضیض افتد، از ربوه‌ی سنی
ای زاده‌ی عدم، تو بهر دم جوانتری		وی رهن عشق دوست، تو هر لحظه ارهنی
هستی میان پوست که از مغز بهترست		عریان میان اطلس و شعری و ادکنی
گر زانک نخل خشکی در چشم هر جهود		با درد مریم، آری صد میوه‌ی جنی
مینا کن برونی، و بینا کن درون		دنیا کجا بماند، در دور تو، دنی؟!
ای جان و ای جهان جهان‌بین و آن دگر		و ای گردشی نهاده تو در شمس و در قمر